Che cosa bolle in pentola… – styczeń 2017

Comiesięczny przegląd włoskich internetów

Styczeń był wyjątkowo tragicznym miesiącem dla mieszkańców Bel Paese. Nie będę w dzisiejszej edycji Che cosa bolle in pentola… rozpisywał się o kolejnych wstrząsach w centralnych Włoszech, ani o lawinie, która pochowała żywcem ponad 20 osób w ruinach hotelu Rigopiano w miejscowości Farindola. Nawet jeśli bardzo skutecznie unikacie jakichkolwiek doniesień medialnych, prawdopodobnie nie byliście w stanie nie usłyszeć o powyższych katastrofach. Nie znaczy to jednak, że dzisiejszy wpis będzie, jak to mawiają Włosi, tutto rose e fiori…

źródło: www.pbs.twimg.com

Na początku miesiąca w wieku 84 lat zmarł jeden z najwybitniejszych językoznawców włoskich, Tullio de Mauro. Jego wkład w lingwistykę jest niezaprzeczalny, również tę wykraczającą poza granice Italii. De Mauro był członkiem Accademia della Crusca, autorem tak ważnych dla języka włoskiego dzieł jak Grande dizionario italiano dell’uso czy Storia linguistica dell’Italia unita. Dzięki jego tłumaczeniu Cours de linguistique générale Ferdinanda de Saussura stał się powszechnie znany wśród włoskich kręgów humanistycznych. De Mauro był również osobą, która niezwykle sprawnie łączyła naukowe zaangażowanie z życiem codziennym, dzięki czemu wyniki jego badań mogły znajdować zastosowanie chociażby we współczesnym systemie edukacji. Przez rok pełnił również funkcję Ministra Edukacji, a za swoje zasługi został odznaczony w 2001 roku Orderem Gran Croce al Merito della Repubblica Italiana. Dla mnie zaś był on jedną z tych osób, która nauczyła mnie miłości do języka (nie tylko włoskiego), dzięki której poznałem potęgę każdego wypowiadanego słowa, dzięki której w końcu mogłem ukończyć z powodzeniem studia wyższe. Śmierć Tullio de Mauro to dla narodu włoskiego strata porównywalna do odejścia Umberta Eco.

Smutnych doniesień ciąg dalszy. W pierwszych dniach nowego roku na włoskich portalach społecznościowych rozpętała się prawdziwa burza wokół wypowiedzi przewodniczącego Parco Cinque Terre. Vittorio Alessandro po wizycie w niemieckim obozie zagłady Auschwitz napisał na swoim profilu na portalu Facebook: „Dobra, zagłada… ale przyniosła mnóstwo turystów.”. W odpowiedzi na ostrą krytykę Alessandro tłumaczył się, że nie miał zamiaru nikogo obrazić, a chciał jedynie zwrócić uwagę na problem masowej turystyki w miejscach kultu. Tłumaczenie to wydaje się o tyle dziwne, że jego post zawierał jedynie wspomniane wyżej zdanie, beż żadnych dodatkowych wyjaśnień. Pomimo licznych wniosków o dymisję przewodniczącego Parco Cinque Stelle, osoby zasiadające w radzie regionu Liguria nie biorą pod uwagę odwołania z funkcji Alessandro.

Poniekąd zahaczyliśmy już o politykę, pójdę więc dalej w tym kierunku. W lutym Parlament Europejski wybrał nowego przewodniczącego. Funkcję tę obejmie Antonio Tajani zasiadający we frakcji Europejskiej Partii Ludowej, we Włoszech należący natomiast do Forza Italia (do samego przewodniczącego tego ugrupowania, słynnego Ex-Cavaliere, jeszcze w dzisiejszym wpisie powrócę). Tajani urodził się w Rzymie, początkowo jego kariera nie miała nic wspólnego z polityką, był on bowiem dziennikarzem pracującym najpierw dla czasopisma Il Settimanale, a później prowadzącym program informacyjny w Radio 1 oraz zarządzającym gazetą Il Giornale. Od 1994 roku związał się z Silviem Berlusconim i od tego też roku pojawił się w Parlamencie Europejskim. Konkurentem Tajaniego do fotela przewodniczącego Parlamentu Europejskiego był inny Włoch, członek Partito Democratico i europejskiego Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów, Gianni Pitella.

źródło: www.blog.matteorenzi.it

Nie tak dawno rozpisywałem się o przegranym przez Mattea Renziego referendum w sprawie reformy konstytucyjnej oraz jego dymisji, a ten już wrócił do sfery publicznej w odnowionej formie. Idąc za przykładem swojego oponenta, przewodniczącego Movimento 5 Stelle, szef PD założył bloga. Strona ma stać się platformą, dzięki której były premier pozostanie w kontakcie ze swoimi zwolennikami. Sam Renzi inaugurował bloga słowami „Prędzej czy później, przyszłość powróci”. Większość obserwatorów komentuje jednak to nowe otwarcie z pewnym sceptycyzmem. Trudno będzie powtórzyć sukces bloga Beppe Grillo, który sam okrzyknął go już dawno temu jako „pierwszy magazyn wyłącznie on-line”, zaznaczając tym samym, że jest to platforma o określonej linii politycznej, a nie witryna służąca jedynie publikowaniu szerszemu gronu swoich przemyśleń.

Tak, drodzy Czytelnicy, tak, dochodzimy do jednego z głównych bohaterów dzisiejszej Pentoli. Silvio Berlusconi skończył 80 lat. Ex-Cavaliere po wielu zawirowaniach wydaje się wychodzić na prostą. Pomimo, że skandale nie opuszczają go ani na chwilę (pojawiły się kolejne oskarżenia w sprawie Ruby), Berlusconi kontynuuje swoją działalność polityczną. O byłym premierze zrobiło się głośniej tuż po przegranym przez PD referendum konstytucyjnym. Został on wtedy zaproszony do stołu negocjacyjnego przez prezydenta Mattarellę na równi z przewodniczącymi innymi stronnictw. Były właściciel Milanu wciąż odgrywa niemałą rolę we włoskiej polityce i ma za sobą potężny elektorat. Pomimo procesów sądowych, wielu polemik i krytyk, a także sędziwego wieku, wydaje się, że Berlusconi jest na fali wznoszącej i może jeszcze sporo namieszać w Palazzo Montecitorio.

źródło: www.ilasmagazine.com

Styczeń we Włoszech to na szczęście nie tylko smutne wieści i zawirowania polityczne. Poniżej przytaczam kilka ciekawych informacji, na które się natknąłem w mijającym miesiącu, a które nie wymagają szczegółowego komentarza:

Juve ma nowe logo! Drużyna z Turynu odeszła od historycznej tarczy w biało-czarne pasy. Zwolenników nowego logo jest nie mniej niż przeciwników. Nigdy nie sposób zadowolić wszystkich, ale trzeba przyznać, że zmiana jest znacząca i nieco… zaskakująca.

Włoski krajobraz to dla większości z nas łagodne wzgórza, pola skąpane w słońcu, stary dom z kamienia i wysokie ciemnozielone cyprysy. Pamiętajcie jednak, że zima w Bel Paese jest równie piękna! Przekonacie się o tym oglądając zdjęcia z Piemontu.

Dom we Włoszech za 1 euro? Temat powraca niczym bumerang, kolejne gminy decydują się na sprzedaż opuszczonych nieruchomości za symboliczną kwotę osobom, które zagwarantują, że w najbliższych latach podejmą się ich renowacji. Sprawdźcie gdzie we Włoszech możecie kupić dom za nieco ponad 4 złote.

Rzym w swojej historii już raz musiał stawić opór barbarzyńcom. W styczniu wandale najechali raz jeszcze stolicę Włoch niszcząc mury Koloseum. Na zewnętrznych ścianach areny czarnym sprayem namalowano obraźliwe hasła, sprawcy do dziś nie są znani służbom porządkowym.

Włoskie społeczeństwo na wszystkie możliwe sposoby próbuje zachęcić imigrantów do integracji. W jednej z zaniedbanych winnic w Ligurii do pomocy zaproszono przybyszów z Afryki. Ramię w ramię z Włochami uprawiają oni pod Genuą szczep bianchetta.

źródło: www.scramblerducatifoodfactory.it

Wina biologiczne, naturalne i wegańskie zdobywają coraz większe grono zwolenników. Nic dziwnego, że rynek wychodzi im naprzeciw. Nie dziwią też artykuły w prasie fachowej na ten temat. Jeśli chcecie się dowiedzieć jak rozpoznać na półce wino wegańskie, rzućcie okiem tutaj.

Stało się! Marka Ducati otworzyła pierwszy lokal typu cibo&motori. Włoskiej marce udało się zgrabnie połączyć włoską miłość do designu i jedzenia. Restauracja Ducati Scrambler powstała nie gdzie indziej, jak w… Bolonii.

I na zakończenie, drodzy Czytelnicy, informacja szczególna. Przez najbliższy miesiąc na Italianizzato nie ukaże się prawdopodobnie żaden wpis… A to dlatego, że wyruszam na poszukiwanie materiałów do kolejnych artykułów. E dai che comincia ‘sta villeggiatura!

źródło: www.sinemahzen.com

Che cosa bolle in pentola… – marzec 2015

Comiesięczny przegląd włoskich internetów

            Kolejny miesiąc minął jak z bicza strzelił. Nawet się nie obejrzeliśmy, a od zimowej aury przeszliśmy do tej wiosennej. Ostatnie 31 dni przyniosło wiele ważnych, a także ciekawych wydarzeń. Zapraszam do zapoznania się z subiektywnym wyborem niektórych z nich.

źródło: http://www.thethreetomatoes.com/sweetlife/gianduiotto___nice_pic.jpg

            Marzec w tym roku minął we Włoszech pod znakiem wielkich rocznic. Jedną z takich jest 150-lecie firmy Gianduia, której najbardziej znanym produktem są Gianduiotti. W skład wytwarzanych w Piemoncie czekoladek wchodzą orzechy laskowe i kakao. Nie bez powodu zatem uważa się je za pierwowzór Nutelli. Z okazji okrągłej rocznicy firma zaprosiła do współpracy artystę z Turynu (a skąd inąd?) – Ugo Nespolo. Zaprojektował on opakowania do rocznicowej edycji czekoladek. (A same czekoladki w ostatnim czasie w przystępnej cenie można kupić w Biedronce.)

            Powszechnie znany włoski tygodnik l’Espresso może również pochwalić się okrągłą rocznicą. Z okazji 60-lecia istnienia, gazeta została wydana w nieco zmienionej formie. Nie zmienia się jednak jej zawartość. Redakcja zapewnia, że wciąż będzie to „tygodnik o polityce, kulturze i ekonomii”. Pierwszy numer l’Espresso wyszedł w 1955 roku i przeszedł do historii ze względu na tytuł, który znalazł się na okładce: „Skorumpowana stolica = skażony naród”. Niestety nie można powiedzieć, aby w Italii zaszły jakiekolwiek zmiany od tego czasu…

            À propos zmian, a właściwie ich braku: w ostatnim miesiącu włoskie społeczeństwo musiało pogodzić się z powrotem Silvio Berlusconiego. Ex-cavaliere został uniewinniony przez sąd ostatniej instancji w tak zwanym „procesie Ruby”. Byłego premiera oskarżano o seks z nieletnią oraz nadużywanie władzy. Cóż, po raz kolejny okazuje się, że prawo nie jest równe dla wszystkich, zwłaszcza we Włoszech. Sam zainteresowany uważa, że wreszcie sprawiedliwości stało się za dość i zapowiada swój powrót do polityki (uniewinnienie oznaczało również odwołanie zakazu pełnienia funkcji publicznych dla Berlusconiego). Włosi chyba muszą oswoić się z myślą, że Silvio opuści ich dopiero wtedy, gdy znajdzie się na cmentarzu.

            W ostatnich tygodniach przez włoskie miasta przetoczyła się fala protestów przeciwko reformie szkolnictwa proponowanej przez rząd Matteo Renziego. Zakładała ona zwiększenie władzy dyrektorów szkół średnich, pewne zmiany programowe, a także modyfikacje w zakresie doszkalania nauczycieli. Włoskie szkoły borykają się z wieloma problemami od długiego czasu. Jak dotąd żaden rząd nie był w stanie uporządkować spraw dotyczących imigrantów we włoskich szkołach, nikomu też nie udało się dopasować systemu nauczania do współczesnych potrzeb. Można powiedzieć, że z każdym rokiem szkolnym było (i jest) co raz gorzej. Liczne protesty pokazują, że temat nie jest łatwy, i uwierzcie mi, nasze problemy z rządowym „pseudo-elementarzem” są niczym, w porównaniu do tych włoskich. O nowej reformie w 10 krótkich punktach możecie przeczytać tutaj.

            Jeśli już o szkolnictwie mowa. Wyobrażacie sobie zajęcia z winiarstwa w polskich szkołach? Bo ja nie… A szkoda. We Włoszech pojawił się pomysł wprowadzenia elementów winiarstwa do szkół średnich i wyższych. Autorem propozycji jest Unione Italiana Vini. Prezes tej organizacji, Domenico Zonin, twierdzi, że wprowadzenie tego typu zajęć pozwoliłoby młodym ludziom zapoznać się z historią enologii (jakże ważną we włoskim kontekście), a także umożliwiłoby walkę z pijaństwem, które jest niestety dosyć powszechne już wśród trzynasto i czternastolatków.

źródło: http://www.vinitaly.com/img/it/testata/testata_edizione_2015.jpg

            Płynnie zmieniając temat z edukacji na winiarstwo – w przedostatni weekend marca w Veronie miały miejsce jedne z ważniejszych targów winiarskich w Europie. Tegoroczna edycja wydarzenia to już czterdziesta dziewiąta w historii. Podczas targów można było spróbować dobrze znanych pozycji, a także poznać nowości przeznaczone na sprzedaż w bieżącym roku. Następna edycja za rok, od 10 do 13 kwietnia, warto zarezerwować sobie tę datę w kalendarzu.

            Przez włoskie media, ale nie tylko, w mijającym miesiącu przetoczyła się fala informacji dotyczących bojkotu produktów Dolce&Gabbana. Wszystko za sprawą kontrowersyjnej wypowiedzi projektantów, na którą szybko odpowiedział Elton John nawołując do niekupowania strojów stworzonych przez dwóch Włochów. Widocznie walka pomiędzy homoseksualistami, a heteroseksualistami jest już przeżytkiem i przyszedł czas na walkę pomiędzy konserwatywnymi homoseksualistami, a liberalnymi homoseksualistami. Interessante…

źródło: http://www.lgbtnewsitalia.com/wp-content/uploads/2015/03/alupara.jpg

            Wspomniany już tygodnik l’Espresso opublikował niedawno ciekawy artykuł na temat mafii. Mowa w nim o przemocy, łapówkach oraz relacjach pomiędzy władzą, kryminalistami, a biznesmenami. Lupara wiecznie żywa.

źródło: http://www.monitorenapoletano.it/sito/images/stories2/2015/marzo/villa-dei-misteri-pannel.jp_2.jpg

            Na sam koniec dwie nieco lżejsze informacje. Po długim czasie dla turystów została wreszcie udostępniona la Villa dei Misteri w Pompejach. Kompleks przeszedł gruntowny remont, aby móc prezentować się w pełnej krasie.

            A kto ma wystarczające fundusze, aby kupić sobie zamek, może rzucić okiem na ten tutaj ;). Buon aprile a tutti!

Che cosa bolle in pentola… – styczeń 2015

Comiesięczny przegląd włoskich internetów

Mamy koniec miesiąca, a więc przyszedł czas na sprawozdanie z tego, co działo się w ostatnich tygodniach we włoskim Internecie i nie tylko. Bez owijania w bawełnę, przystąpmy do czynów.

31 grudnia, podczas orędzia z okazji końca roku 2014, prezydent Włoch, Giorgio Napolitano, zapowiedział swoją dymisję. Informacja natychmiast pojawiła się we wszystkich największych gazetach, telewizjach i radiach w Italii, nie była ona jednak zaskoczeniem dla większości obserwatorów, a zwłaszcza tych, którzy śledzą bieżącą sytuację polityczną w kraju. Za kulisami wielkiej polityki mówiono od dawna, że przyszedł czas na to, aby Napolitano opuścił fotel prezydencki. Po upływie miesiąca od ogłoszenia dymisji parlament zebrał się w celu wybrania następcy. W momencie, gdy pisałem ten artykuł, po trzech głosowaniach, nie było jeszcze wiadome kto zostanie nowym prezydentem Włoch.

źródło: http://www.formiche.net/wp-content/uploads/2015/01/renzi-berlusconi.jpg

Pozostajemy w temacie polityki. 20 grudnia premier Włoch, Matteo Renzi, spotkał się z ex-premierem Silvio Berlusconim. Celem spotkania było przedyskutowanie nowego prawa wyborczego, nad którym to głosowanie odbywało się dnia następnego. Pomijając sam cel spotkania, warto zwrócić uwagę na fakt, że Renzi nie jest w stanie poradzić sobie bez głosów Forza Italia. Partia Berlusconiego to ostatni, ale jak widać poważny, argument byłego premiera. Człowiek, któremu sąd zakazał pełnienia funkcji publicznych wciąż ma realny wpływ na politykę państwa – takie rzeczy chyba tylko we Włoszech.

Styczeń minął pod znakiem Charlie Hebdo nie tylko we Francji, o czym wiemy wszyscy. Corriere della Sera, na fali tematów dotyczących Islamu, islamizacji Europy oraz tego, jak postępować w przypadku osób pochodzących ze świata muzułmańskiego postanowił przypomnieć kilka tekstów Oriany Fallaci, znanej przecież z silnie antyislamskiego nastawienia po zamachach z 11 września. Na stronach dziennika mogliśmy przeczytać wywiad przeprowadzony przez toskańską dziennikarkę z Rashidą Abhedo, Palestynką, która dokonała rzezi w Jerozolimie (opublikowany wcześniej w książce „Wywiad z władzą”). Corriere della Sera przypomniał również artykuł, w którym Oriana odpowiada na zarzuty i krytyki Francuzów po publikacji przetłumaczonej książki „Wściekłość i Duma” w 2002 roku.

źródło: http://www.rcslibri.it/wp-content/uploads/2014/12/9788845278518.png

Jeśli już została poruszona literacka struna: do włoskich księgarń trafiła nowa powieść Umberto Eco. „Numero Zero” to książka, której akcja dzieje się w 1992 roku w Mediolanie. Pisarz postanowił zmierzyć się z niewyjaśnionymi i tajemniczymi wydarzeniami, które miały miejsce we Włoszech w ciągu ostatnich dekad: zamach na papieża, masońska loża P2, Czerwone Brygady, Anni di Piombo, a wraz z nimi rzezie i dziwnie kończące się dochodzenia. Możecie spodziewać się recenzji na łamach Italianizzato.

Dziennikarz znany z tego, że postawił się mafii, Roberto Saviano, kolejnej książki jeszcze nie opublikował. Wyraził za to swoją opinię na temat włoskiego życia politycznego w artykule opublikowanym na łamach l’Espresso. Saviano w swoim krótkim wywodzie dotyczącym spłycenia i bezsensu aktualnego dialogu publicznego pisze: „Oto słowa, które chcę usłyszeć: więzienia, tortury, aborcja, niepełnosprawność, małżeństwa homoseksualne, sztuczne zapłodnienie, eutanazja.”. Nie przypomina Wam to, w pewnym sensie, rodzimego podwórka?

W zeszłym miesiącu donosiłem o odejściu piosenkarza Mango oraz aktorki Virny Lisi. I tym razem, niestety, piszę o śmierci kolejnych wielkich włoskich artystów: na początku stycznia, podobnie jak Mango podczas koncertu, zmarł Pino Daniele. Artysta uważany był za największego przedstawiciela piosenki neapolitańskiej naszych czasów, jego utwory, zarówno po włosku, jak i w neapolitańskim, biły rekordy popularności i znane są przez całe rzesze nie tylko włoskich fanów.

W mieszczącej się nieopodal Rzymu klinice zmarła Anita Ekberg, szwedzka aktorka, która stała się sławna dzięki Felliniemu. Scena w Fontannie di Trevi, w której towarzyszem aktorki był Marcello Mastroianni jest dziś znana na całym świecie (nawet jeśli jedynie garstka ludzi widziała film „La Dolce Vita” w całości).

  Czas na porcję nieco mniej poważnych, ale równie ciekawych nowości. Słońce (na przykład) na południu Włoch jest zdecydowanie niebezpieczne i pozostawienie skóry bez żadnej ochrony w takich okolicznościach może być (poza tym, że bolesne) niezdrowe. Wiedzą o tym wszyscy, a zatem wiedzą również producenci wina. I właśnie z tego powodu winiarze z Australii opracowali krem chroniący winogrona przed działaniem promieni UV. Dziwne? Może tak to brzmi, ale pomysł nie jest do końca bez sensu.

Mój krótki wywód o tym, czy lepszy jest korek naturalny, czy też może nakrętka już napisałem. Tutaj natomiast możecie przeczytać o tym, jak do nakrętki przekonują się Włosi i co mówią na ten temat statystyki. Mieszkańcy Bel Paese wybierają metalowe zakrętki przede wszystkim z powodów pragmatycznych: łatwiej jest otworzyć butelkę, łatwiej jest ją ponownie zamknąć.

źródło: http://www.vinoway.com/

O tym, że papież Franciszek stara się być blisko ludzi pisać nie trzeba. Niedawno zwierzchnik Kościoła pokazał też, że równie blisko mu do winiarzy. 21 stycznia na spotkaniu w Watykanie pojawili się najróżniejsi przedstawiciele włoskiego winiarstwa: producenci, dziennikarze, sommelierzy i inni. Podczas audiencji papież stwierdził, że „abstynentem nie jest i pije wina z różnych krajów”. Po takiej deklaracji może i w Polsce wino znajdzie większą liczbę amatorów (a jak wiadomo, im więcej konsumentów, tym większa konkurencja i większy wybór!).

Italia na czele UE

Włoskie przewodnictwo w UE przez następne pół roku

źródło: www.europaquotidiano.it

            Natłok obowiązków skutecznie uniemożliwił mi śledzenie polityki, zarówno tej rodzimej, jak i włosko-europejskiej. Na szczęście znajduję powoli coraz więcej czasu i ponownie odnajduję się w natłoku informacji. W przeciągu ostatniego miesiąca na naszym rodzimym podwórku prawdziwe trzęsienie ziemi. Ujawnione przez tygodnik Wprost taśmy sprawiły, że łódź zwana rządem PO idzie powoli na dno. I chyba nie za dużo pomogą tu działania premiera Tuska, a jak mawiała moja polonistka z liceum: „tonący brzydko się chwyta”. (Chociaż tak na marginesie, trzeba przyznać, że nasz szef dyplomacji, Radosław Sikorski, ma całkiem dobry gust jeśli chodzi o wina... Pomerol 2008, trochę mniej szampana, ale za to więcej prosecco...)

źródło: www.giornalettismo.com

            Dwa dni temu na stronie internetowej Corriere della Sera został pokazany dwuminutowy filmik, w którym to ex-premier Silvio Berlusconi zabawia podopiecznych domu spokojnej starości. Byłoby to nawet śmieszne, ale prawda jest taka, że formalnie pozbawiony praw politycznych ex-cavaliere właśnie dziś uczestniczy w spotkaniu z premierem Matteo Renzim w sprawie reformy wyborczej i tej dotyczącej senatu. Jak to możliwe, że człowiek z niejednym wyrokiem, pozbawiony biernych i aktywnych praw politycznych rozmawia o wprowadzeniu nowych ustaw z szefem Rady Ministrów w siedzibie rządu – Palazzo Chigi? Takie rzeczy tylko w Italii. Otóż partia Berlusconiego, Forza Italia, bez niego samego nie istnieje. Pomimo, że w aktualnym stanie rzeczy Silvio nie może osobiście nic zdziałać, to politycy jego formacji wciąż są obecni w parlamencie i trzeba się z nimi liczyć. I należy zdawać sobie sprawę, że deputati FI zrobią to, co każe robić ex-cavaliere.

            Ostatnie tygodnie minęły także pod hasłem „Mare Nostrum”. Tak bowiem nazywa się operacja, którą przeprowadzają siły nabrzeżne Włoch w związku z gwałtownym napływem imigrantów z Afryki. W przeciągu ostatnich siedmiu dni do wybrzeży Bel Paese dotarło 5000 imigrantów, a w tym 45 ciał! Liczy się, że od początku roku Italia przyjęła około 60 000 Afrykańczyków (rok temu taki poziom został osiągnięty w grudniu, a mamy aktualnie początek lipca). O tym temacie szerzej i dokładniej napiszę niebawem.

źródło: www.vip.it

            Do sedna sprawy – Italia objęła przywództwo w UE, inauguracja odbyła się wczoraj. Matteo Renzi, zwany też Jasiem Fasolą włoskiej polityki (pewne podobieństwo w wyglądzie da się dostrzec), rozpoczął od dwudziestominutowego przemówienia. Podczas dyskursu premier skupił się na dwóch podstawowych zagadnieniach i celach, do których powinna dążyć UE przez najbliższe sześć miesięcy: wspomaganie rozwoju ekonomicznego i odnalezienie jedności kulturowej. Przemówienie szefa włoskiego rządu zostało przyjęte owacjami. Dla Włochów możliwość „porządzenia sobie” w UE przez kilka miesięcy to z pewnością informacja optymistyczna, gdyż w ostatnich czasach zaufanie do tej organizacji w Italii spadło, a synonimem diabła wcielonego stała się osoba Angeli Merkel.

            Renzi pokusił się też o przypomnienie roli swojego kraju w UE: „Reprezentuję jeden z krajów założycieli, my włosi jesteśmy wśród tych, którzy dają więcej niż biorą. Włochy przychodzą tu, by powiedzieć, że chcą się zmienić; mówimy to z odwagą i dumą wynikającą z bycia europejczykami. Chcemy przestrzegać reguł; jest stabilność, ale jest też wzrost. Bez wzrostu nie ma przyszłości. Nie prosimy o osądzanie przeszłości, jesteśmy zainteresowani przyszłością. Jesteśmy społecznością, nie nazwą geograficzną.”

            W przemówieniu premiera został też wspomniany wcześniej problem imigracji. Czekamy zatem na efekty…

Wybory do PE we Włoszech

Elezioni Europee 2014

źródło: corriere.it

           Serwisy informacyjne w ciągu ostatnich dni były zdominowane przez polską kampanię wyborczą, a aktualnie przez wyniki samych wyborów do Parlamentu Europejskiego. Co by nie mówić, kampania prowadzona na naszym rodzimym podwórku okazała się być niezwykle miałka i bezsensowna, wystarczy przypomnieć, że jeszcze przed jej zakończeniem Janusz Palikot oświadczył, iż była ona „dziwna”.

Śledząc zarówno polską, jak i włoską kampanię stanowczo stwierdzam, że ta druga była ciekawsza, chociaż również nieco tendencyjna. Nie zabrakło wzajemnych oskarżeń i pomówień, czyli tradycyjnego obrzucania błotem rywali. Zwłaszcza na finiszu pojawiło się wiele ciekawych wypowiedzi, za które ich autorzy mogliby kandydować do nagrody Złote-Usta-Włoskiej-Kampanii-Do-PE-2014 (jeśli tylko by taka istniała). Wśród takowych z pewnością w pamięci na trochę dłużej niż kilka tygodni pozostanie porównanie Beppe Grillo do Hitlera (autorstwa Silvio Berlusconiego). Ciekawym elementem było też porównywanie się do Berlinguera przez lidera Movimento 5 Stelle (a dokładniej nazwanie się jego kontynuatorem) i reakcja aktualnego premiera Włoch Matteo Renziego: „Łapy precz od Berlinguera, zanim wypowiecie jego imię przepłuczcie sobie usta!”…

źródło: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/9c/Beppe_To_2010.jpg

Warto też wspomnieć o wymianie oskarżeń między liderem Forza Italia, a Grillo. Cytując wypowiedź Berlusconiego o Panu Świerszczu: „Zabił trzech przyjaciół w wypadku drogowym. Nie mogę patrzeć na tego pana, który teraz zgrywa moralistę”, dalej jeszcze lepiej: „Grillo to ekspert w nie-trafianiu do więzienia, winny śmierci trzech osób, ponieważ wjechał pod zakaz”. Pan Świerszcz w odpowiedzi na zarzuty ex-premiera i ex-cavaliere zauważył, że „mówi to jeden z największych oszustów podatkowych w historii”, po czym dodał: „biedny człowiek, który nie wierzy już w to, co mówi. Pojawia się w różnych telewizjach, próbując ratować swój biznes, nie wyborców”.

W kontekście wyborów do PE 2014 o Włoszech słyszeliśmy w Polsce mało, a właściwie wcale. Chociaż prawdę mówiąc, jeden fakt nie umknął chyba żadnemu serwisowi informacyjnemu: we Włoszech głosowano do godziny 23.00, czyli najdłużej w Europie. Rzeczywiście, informacja godna odnotowania, bo przecież ma wpływ na kolejną pięcioletnią kadencję PE… Wyniki w Polsce są znane, POPIS jak zwykle na czele stawki, polityczny impas trwa w najlepsze, do tego zaskakujący wynik Nowej Prawicy (swoją drogą, ciekawi mnie, jak to jest możliwe, że partia głosząca hasła polityczne równe tym głoszonym przez 9 latka zdobywa aż tak duże poparcie?).

Mniejsza, zostawmy polskie podwórko i wróćmy do makaroniarskich realiów, bo tam prawdziwy przewrót na scenie politycznej (jeśli weźmiemy pod uwagę ostatnie wybory do PE  z 2009 roku). Frekwencja zbliżona do tej, którą odnotowano poprzednio w Bel Paese, czyli równa 58,69%. Jeśli porównamy to do frekwencji wyborczej w Polsce, możemy się jedynie wstydzić. Warto też nadmienić, że Włosi wybierają aż 73 deputowanych.

źródło: https://c1.staticflickr.com/9/8295/7973619646_064b426448_z.jpg

 Krótkie streszczenie wyników z roku 2009: il Popolo della Libertà pod wodzą boskiego Silvio zdobyło 35,25% głosów, Partito Democratico 26,13%, a na trzecim miejscu uplasowała się Lega Nord z wynikiem 10,22%. Zabrakło w tabeli Ruchu 5 Gwiazd, gdyż wtedy formacja ta jeszcze nie istniała.

Jeszcze przed wyborami wśród kuluarów krążyły sondaże, które dawały partii Beppe Grillo przewagę nad Forza Italia, a co więcej: pojawiło się hasło, że istnieje taki, w którym partia ta wygrywa nawet z PD. Wszystko zostało zweryfikowane podczas wyborów i tak: PD zwyciężyło z wynikiem 40,81%, M5S na drugim miejscu z 21,16%, na trzecim miejscu Forza Italia prowadzona przez Silvio Berlusconiego (nawiasem mówiąc tego samego, który otrzymał zakaz pełnienia funkcji publicznych) otrzymała 16,82%. Szczerze przyznam, że cieszy mnie taki obrót sprawy, gdyż zaczynałem mieć obawy, iż we Włoszech zostanie powtórzona opcja francuska, czytaj: eurosceptyczna partia wygrywająca wybory. Cóż, wyniki pokazały jeszcze jedno: kończy się epoka Berluscolandii (wreszcie nastąpił ten moment). Ważne jest teraz, by Włosi nie popadli ze skrajności w skrajność (tzn. z państwa kolesiów stworzonego przez ex-cavaliere, w państwo chaosu, tak chętnie propagowane przez Grillo).

Berlusconi fuori gioco

Silvio Berlusconi wykluczony z polityki na 2 lata

 

źródło: wikipedia.org

            Włoska polityka bez Berlusconiego? Dla wielu odpowiedź na to pytanie jest jednoznaczna: to niemożliwe. A jednak, 18 marca sąd kasacyjny, ostatnia instancja, podtrzymał karę zakazu pełnienia funkcji publicznych dla byłego premiera, Silvio Berlusconiego. Kara, która początkowo miała wymiar pięciu lat, została jednak zmniejszona do dwóch. Grono sędziowskie spotka się jeszcze raz, ale nie by przedyskutować słuszność decyzji, a ustalić, czy były premier nie powinien być wykluczony z polityki na dłuższy okres. Dwa lata zakazu pełnienia funkcji publicznych to kara towarzysząca innej, znacznie poważniejszej: cztery lata pozbawienia wolności za przestępstwa podatkowe udowodnione w procesie „Mediaset”. (Warto zaznaczyć, ze ex-premier nie będzie jej poddany ze względu na swój wiek, mówi się o karze zastępczej – 12 miesięcy prac publicznych domu seniora. Pozostawię to bez komentarza.)

            Silvio Berlusconi zapowiedział, że odwoła się od decyzji sądu do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasbourgu. Jednocześnie do mediów trafiła informacja, że w najbliższych wyborach do Parlamentu Europejskiego Berlusconi może wystawić jedną ze swoich córek. Co ciekawe, coraz częściej słyszy się, że kandydowanie Barbary Berlusconi  jest bardzo prawdopodobne. Jedno jest pewne: nazwisko może pozostać w polityce, a wraz z nim wpływy. Inną sprawą jest to, że jeśli aktualny gabinet pod wodzą Matteo Renziego utrzyma się przez całą kadencję (tj. pięć lat), Berlusconi będzie mógł znów kandydować na urząd premiera Włoch. W takim wypadku kara zakazu pełnienia funkcji publicznych będzie mało dotkliwa dla il Cavaliere.

            A jeśli o il Cavaliere mowa: od niedawna Berlusconi nie jest już kawalerzystą (czy też rycerzem, jak kto woli). Tytuł ten nadano byłemu premierowi w 1977 przez prezydenta Włoch, Giovanniego Leone, w nagrodę za odniesione przez niego sukcesy na polu gospodarczym. Na wieść o wyroku skazującym Stowarzyszenie Kawalerzystów cofnęło mu prawo tego tytułu. Równocześnie sam Silvio Berlusconi wystosował list do stowarzyszenia, w którym informuje, że rezygnuje z tytułu il Cavaliere.

            Silvio Berlusconi to z pewnością jedna z najbardziej barwnych postaci we włoskiej polityce. Przedsiębiorca, właściciel firm budowlanych oraz sieci telewizyjnych na polityczną ścieżkę wstąpił oficjalnie w 1993 roku. Jego kariera naznaczona jest aferami, pomimo których (a może dzięki nim?) duża część narodu włoskiego go kochała przez długi czas. Do języka weszły takie wyrażenia, jak na przykład bunga-bunga. Dzisiejsza polityka Włoch jest inna, a za sprawą Matteo Renziego, który stawia na młodszych przedstawicieli, nie ma tam miejsca dla Berlusconiego. Tak przynajmniej się wydaje. Czas pokaże, czy za dwa lata Silvio wciąż będzie na siłach i czy będziemy świadkami jego wielkiego powrotu, nie pierwszego nota bene.