Italia na czele UE

Włoskie przewodnictwo w UE przez następne pół roku

źródło: www.europaquotidiano.it

            Natłok obowiązków skutecznie uniemożliwił mi śledzenie polityki, zarówno tej rodzimej, jak i włosko-europejskiej. Na szczęście znajduję powoli coraz więcej czasu i ponownie odnajduję się w natłoku informacji. W przeciągu ostatniego miesiąca na naszym rodzimym podwórku prawdziwe trzęsienie ziemi. Ujawnione przez tygodnik Wprost taśmy sprawiły, że łódź zwana rządem PO idzie powoli na dno. I chyba nie za dużo pomogą tu działania premiera Tuska, a jak mawiała moja polonistka z liceum: „tonący brzydko się chwyta”. (Chociaż tak na marginesie, trzeba przyznać, że nasz szef dyplomacji, Radosław Sikorski, ma całkiem dobry gust jeśli chodzi o wina... Pomerol 2008, trochę mniej szampana, ale za to więcej prosecco...)

źródło: www.giornalettismo.com

            Dwa dni temu na stronie internetowej Corriere della Sera został pokazany dwuminutowy filmik, w którym to ex-premier Silvio Berlusconi zabawia podopiecznych domu spokojnej starości. Byłoby to nawet śmieszne, ale prawda jest taka, że formalnie pozbawiony praw politycznych ex-cavaliere właśnie dziś uczestniczy w spotkaniu z premierem Matteo Renzim w sprawie reformy wyborczej i tej dotyczącej senatu. Jak to możliwe, że człowiek z niejednym wyrokiem, pozbawiony biernych i aktywnych praw politycznych rozmawia o wprowadzeniu nowych ustaw z szefem Rady Ministrów w siedzibie rządu – Palazzo Chigi? Takie rzeczy tylko w Italii. Otóż partia Berlusconiego, Forza Italia, bez niego samego nie istnieje. Pomimo, że w aktualnym stanie rzeczy Silvio nie może osobiście nic zdziałać, to politycy jego formacji wciąż są obecni w parlamencie i trzeba się z nimi liczyć. I należy zdawać sobie sprawę, że deputati FI zrobią to, co każe robić ex-cavaliere.

            Ostatnie tygodnie minęły także pod hasłem „Mare Nostrum”. Tak bowiem nazywa się operacja, którą przeprowadzają siły nabrzeżne Włoch w związku z gwałtownym napływem imigrantów z Afryki. W przeciągu ostatnich siedmiu dni do wybrzeży Bel Paese dotarło 5000 imigrantów, a w tym 45 ciał! Liczy się, że od początku roku Italia przyjęła około 60 000 Afrykańczyków (rok temu taki poziom został osiągnięty w grudniu, a mamy aktualnie początek lipca). O tym temacie szerzej i dokładniej napiszę niebawem.

źródło: www.vip.it

            Do sedna sprawy – Italia objęła przywództwo w UE, inauguracja odbyła się wczoraj. Matteo Renzi, zwany też Jasiem Fasolą włoskiej polityki (pewne podobieństwo w wyglądzie da się dostrzec), rozpoczął od dwudziestominutowego przemówienia. Podczas dyskursu premier skupił się na dwóch podstawowych zagadnieniach i celach, do których powinna dążyć UE przez najbliższe sześć miesięcy: wspomaganie rozwoju ekonomicznego i odnalezienie jedności kulturowej. Przemówienie szefa włoskiego rządu zostało przyjęte owacjami. Dla Włochów możliwość „porządzenia sobie” w UE przez kilka miesięcy to z pewnością informacja optymistyczna, gdyż w ostatnich czasach zaufanie do tej organizacji w Italii spadło, a synonimem diabła wcielonego stała się osoba Angeli Merkel.

            Renzi pokusił się też o przypomnienie roli swojego kraju w UE: „Reprezentuję jeden z krajów założycieli, my włosi jesteśmy wśród tych, którzy dają więcej niż biorą. Włochy przychodzą tu, by powiedzieć, że chcą się zmienić; mówimy to z odwagą i dumą wynikającą z bycia europejczykami. Chcemy przestrzegać reguł; jest stabilność, ale jest też wzrost. Bez wzrostu nie ma przyszłości. Nie prosimy o osądzanie przeszłości, jesteśmy zainteresowani przyszłością. Jesteśmy społecznością, nie nazwą geograficzną.”

            W przemówieniu premiera został też wspomniany wcześniej problem imigracji. Czekamy zatem na efekty…

Tangentopoli a Venezia

Afera łapówkarska w Wenecji

 

źródło: wikipedia.org

            Wczorajszego ranka włoska prasa pisała jedynie o Scandalo Mose i aresztowaniach, których dokonano w związku z tą sprawą w Veneto. Zamieszani są politycy, przedsiębiorcy, urzędnicy, a nawet emerytowany generał policji skarbowej. Dziennikarze już okrzyknęli tę aferę mianem Weneckiego Tangentopoli, ale zacznijmy od początku.

         Czym jest Mose (Modulo Sperimentale Elettromeccanico)? W skrócie: jest to system zapór mający chronić Wenecję i lagunę przed podnoszeniem się poziomu wody w Adriatyku. Składa się z szeregu ruchomych blokad będących w stanie na jakiś czas izolować miasto od wód morskich. Budowa tego systemu została powierzona spółce Consorzio Venezia Nuova przez Ministerstwo Infrastruktury i Transportu (a dokładniej przez wydział zajmujący się gospodarką wodną w Veneto).

            Do rzeczy, od wczoraj we włoskich mediach pojawiają się kolejne artykuły zawierające nowości na temat afery korupcyjnej w północno-wschodnim regionie Italii. Prokuratura wydała nakazy aresztowania dla 25 osób, a dla kolejnych 10 zarządzono areszt domowy, co więcej prowadzone jest dochodzenie dotyczące 300 innych podejrzanych. Wśród oskarżonych pojawiają się burmistrz miasta (Giorgio Orsoni, Partito Democratico) oraz radny ds. infrastruktury w regionie – Renato Chisso (Forza Italia). Dochodzenie prowadzone od trzech lat ukazało system powiązań, który utworzył się między politykami, a ludźmi biznesu. Orsoniemu zarzuca się przyjęcie przelewu na 100 tysięcy euro oraz kolejnych 400 tysięcy w gotówce podczas kampanii wyborczej w 2010 roku. Inny polityk, Giancarlo Galan, (wtedy prezydent Regionu Veneto, Forza Italia) oskarżony jest o przyjęcie kwoty w wysokości 200 tysięcy euro od Piergiorgio Baity (przedstawiciel Mantovani – firma biorąca udział w budowie Mose). Ten sam przedstawiciel FI oskarżony jest również o otrzymanie kolejnych blisko trzech milionów euro w latach 2004-2008 (między innymi za wyrażenie przychylnej opinii o systemie zapór).

GIORGIO ORSONI, źródło: corriere.it

Aresztowany został także Giovanni Mazzacurati, wysoko postawiony przedsiębiorca, reprezentujący Consorzio Venezia Nuova (przypomnę: spółka, której powierzona została budowa Mose). Na 711 stronach rozporządzenia wydanego przez GIP (Giudice per le Indagini Preliminari – podmiot zajmujący się dochodzeniem wstępnym podczas postępowania karnego) pojawiają się nazwiska doradcy regionalnego Giampiero Marchese (PD), przedsiębiorców Franco Marbiolo oraz Roberto Meneguzzo, a nawet nazwisko przedstawiciela wymiaru sprawiedliwości – Vittorio Giuseppone. Jest tam także kolejna przedstawicielka partii Berlusconiego – była euro deputowana Amalia Sartori.

GIANCARLO GALAN, źródło: repubblica.it

Sprawa uderzyła mnie tym bardziej, że jeszcze kilka dni temu czytałem o tym, że Mose nie uchroni Wenecji i jest systemem nieskutecznym. Cóż… możliwe, że jedną z przyczyn są opisane powyżej zależności. Inną sprawą jest fakt, że w skandal zamieszane są jedynie nazwiska z Partito Democratico oraz Forza Italia. Takie informacje to woda na młyn Beppe Grillo i, w rzeczy samej, politycy z Ruchu 5 Gwiazd ruszyli do ataku. Profile na FB oraz na Twitterze należące do grillini zapełniły się pytaniami retorycznymi i oskarżeniami. Luigi Di Maio pisze „co jeszcze muszą zrobić te partie, by nie zasługiwać na głosy mieszkańców Włoch?”, Alessandro Di Battista natomiast wyraża jedynie gorzką konstatację „wykorzystują to, co pozostaje z naszego kraju i jedynymi, którzy walczą z korupcją jesteśmy my”. Niektórzy parlamentarzyści idą o krok dalej i tak czytamy: „Mose to jedynie wierzchołek góry lodowej”.

Italio, dokąd zmierzasz? Jak Włochy mogą wyjść z kryzysu, skoro politycy ciągle myślą jedynie o napychaniu sobie kieszeni? Tangentopoli na miarę nowych czasów pokazało, że nie tylko mafia potrafi dobrze dogadywać się z politykami. W tym wszystkim, spokojny jak zawsze Minister Infrastruktury, Maurizio Lupi, informuje: „Mose jest zrealizowane w 85%,  budowa musi być ukończona w sytuacji całkowitej przejrzystości finansowej bez wzrostu kosztów, w wyznaczonym czasie”. Oczywiście.

Wybory do PE we Włoszech

Elezioni Europee 2014

źródło: corriere.it

           Serwisy informacyjne w ciągu ostatnich dni były zdominowane przez polską kampanię wyborczą, a aktualnie przez wyniki samych wyborów do Parlamentu Europejskiego. Co by nie mówić, kampania prowadzona na naszym rodzimym podwórku okazała się być niezwykle miałka i bezsensowna, wystarczy przypomnieć, że jeszcze przed jej zakończeniem Janusz Palikot oświadczył, iż była ona „dziwna”.

Śledząc zarówno polską, jak i włoską kampanię stanowczo stwierdzam, że ta druga była ciekawsza, chociaż również nieco tendencyjna. Nie zabrakło wzajemnych oskarżeń i pomówień, czyli tradycyjnego obrzucania błotem rywali. Zwłaszcza na finiszu pojawiło się wiele ciekawych wypowiedzi, za które ich autorzy mogliby kandydować do nagrody Złote-Usta-Włoskiej-Kampanii-Do-PE-2014 (jeśli tylko by taka istniała). Wśród takowych z pewnością w pamięci na trochę dłużej niż kilka tygodni pozostanie porównanie Beppe Grillo do Hitlera (autorstwa Silvio Berlusconiego). Ciekawym elementem było też porównywanie się do Berlinguera przez lidera Movimento 5 Stelle (a dokładniej nazwanie się jego kontynuatorem) i reakcja aktualnego premiera Włoch Matteo Renziego: „Łapy precz od Berlinguera, zanim wypowiecie jego imię przepłuczcie sobie usta!”…

źródło: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/9c/Beppe_To_2010.jpg

Warto też wspomnieć o wymianie oskarżeń między liderem Forza Italia, a Grillo. Cytując wypowiedź Berlusconiego o Panu Świerszczu: „Zabił trzech przyjaciół w wypadku drogowym. Nie mogę patrzeć na tego pana, który teraz zgrywa moralistę”, dalej jeszcze lepiej: „Grillo to ekspert w nie-trafianiu do więzienia, winny śmierci trzech osób, ponieważ wjechał pod zakaz”. Pan Świerszcz w odpowiedzi na zarzuty ex-premiera i ex-cavaliere zauważył, że „mówi to jeden z największych oszustów podatkowych w historii”, po czym dodał: „biedny człowiek, który nie wierzy już w to, co mówi. Pojawia się w różnych telewizjach, próbując ratować swój biznes, nie wyborców”.

W kontekście wyborów do PE 2014 o Włoszech słyszeliśmy w Polsce mało, a właściwie wcale. Chociaż prawdę mówiąc, jeden fakt nie umknął chyba żadnemu serwisowi informacyjnemu: we Włoszech głosowano do godziny 23.00, czyli najdłużej w Europie. Rzeczywiście, informacja godna odnotowania, bo przecież ma wpływ na kolejną pięcioletnią kadencję PE… Wyniki w Polsce są znane, POPIS jak zwykle na czele stawki, polityczny impas trwa w najlepsze, do tego zaskakujący wynik Nowej Prawicy (swoją drogą, ciekawi mnie, jak to jest możliwe, że partia głosząca hasła polityczne równe tym głoszonym przez 9 latka zdobywa aż tak duże poparcie?).

Mniejsza, zostawmy polskie podwórko i wróćmy do makaroniarskich realiów, bo tam prawdziwy przewrót na scenie politycznej (jeśli weźmiemy pod uwagę ostatnie wybory do PE  z 2009 roku). Frekwencja zbliżona do tej, którą odnotowano poprzednio w Bel Paese, czyli równa 58,69%. Jeśli porównamy to do frekwencji wyborczej w Polsce, możemy się jedynie wstydzić. Warto też nadmienić, że Włosi wybierają aż 73 deputowanych.

źródło: https://c1.staticflickr.com/9/8295/7973619646_064b426448_z.jpg

 Krótkie streszczenie wyników z roku 2009: il Popolo della Libertà pod wodzą boskiego Silvio zdobyło 35,25% głosów, Partito Democratico 26,13%, a na trzecim miejscu uplasowała się Lega Nord z wynikiem 10,22%. Zabrakło w tabeli Ruchu 5 Gwiazd, gdyż wtedy formacja ta jeszcze nie istniała.

Jeszcze przed wyborami wśród kuluarów krążyły sondaże, które dawały partii Beppe Grillo przewagę nad Forza Italia, a co więcej: pojawiło się hasło, że istnieje taki, w którym partia ta wygrywa nawet z PD. Wszystko zostało zweryfikowane podczas wyborów i tak: PD zwyciężyło z wynikiem 40,81%, M5S na drugim miejscu z 21,16%, na trzecim miejscu Forza Italia prowadzona przez Silvio Berlusconiego (nawiasem mówiąc tego samego, który otrzymał zakaz pełnienia funkcji publicznych) otrzymała 16,82%. Szczerze przyznam, że cieszy mnie taki obrót sprawy, gdyż zaczynałem mieć obawy, iż we Włoszech zostanie powtórzona opcja francuska, czytaj: eurosceptyczna partia wygrywająca wybory. Cóż, wyniki pokazały jeszcze jedno: kończy się epoka Berluscolandii (wreszcie nastąpił ten moment). Ważne jest teraz, by Włosi nie popadli ze skrajności w skrajność (tzn. z państwa kolesiów stworzonego przez ex-cavaliere, w państwo chaosu, tak chętnie propagowane przez Grillo).

Berlusconi fuori gioco

Silvio Berlusconi wykluczony z polityki na 2 lata

 

źródło: wikipedia.org

            Włoska polityka bez Berlusconiego? Dla wielu odpowiedź na to pytanie jest jednoznaczna: to niemożliwe. A jednak, 18 marca sąd kasacyjny, ostatnia instancja, podtrzymał karę zakazu pełnienia funkcji publicznych dla byłego premiera, Silvio Berlusconiego. Kara, która początkowo miała wymiar pięciu lat, została jednak zmniejszona do dwóch. Grono sędziowskie spotka się jeszcze raz, ale nie by przedyskutować słuszność decyzji, a ustalić, czy były premier nie powinien być wykluczony z polityki na dłuższy okres. Dwa lata zakazu pełnienia funkcji publicznych to kara towarzysząca innej, znacznie poważniejszej: cztery lata pozbawienia wolności za przestępstwa podatkowe udowodnione w procesie „Mediaset”. (Warto zaznaczyć, ze ex-premier nie będzie jej poddany ze względu na swój wiek, mówi się o karze zastępczej – 12 miesięcy prac publicznych domu seniora. Pozostawię to bez komentarza.)

            Silvio Berlusconi zapowiedział, że odwoła się od decyzji sądu do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasbourgu. Jednocześnie do mediów trafiła informacja, że w najbliższych wyborach do Parlamentu Europejskiego Berlusconi może wystawić jedną ze swoich córek. Co ciekawe, coraz częściej słyszy się, że kandydowanie Barbary Berlusconi  jest bardzo prawdopodobne. Jedno jest pewne: nazwisko może pozostać w polityce, a wraz z nim wpływy. Inną sprawą jest to, że jeśli aktualny gabinet pod wodzą Matteo Renziego utrzyma się przez całą kadencję (tj. pięć lat), Berlusconi będzie mógł znów kandydować na urząd premiera Włoch. W takim wypadku kara zakazu pełnienia funkcji publicznych będzie mało dotkliwa dla il Cavaliere.

            A jeśli o il Cavaliere mowa: od niedawna Berlusconi nie jest już kawalerzystą (czy też rycerzem, jak kto woli). Tytuł ten nadano byłemu premierowi w 1977 przez prezydenta Włoch, Giovanniego Leone, w nagrodę za odniesione przez niego sukcesy na polu gospodarczym. Na wieść o wyroku skazującym Stowarzyszenie Kawalerzystów cofnęło mu prawo tego tytułu. Równocześnie sam Silvio Berlusconi wystosował list do stowarzyszenia, w którym informuje, że rezygnuje z tytułu il Cavaliere.

            Silvio Berlusconi to z pewnością jedna z najbardziej barwnych postaci we włoskiej polityce. Przedsiębiorca, właściciel firm budowlanych oraz sieci telewizyjnych na polityczną ścieżkę wstąpił oficjalnie w 1993 roku. Jego kariera naznaczona jest aferami, pomimo których (a może dzięki nim?) duża część narodu włoskiego go kochała przez długi czas. Do języka weszły takie wyrażenia, jak na przykład bunga-bunga. Dzisiejsza polityka Włoch jest inna, a za sprawą Matteo Renziego, który stawia na młodszych przedstawicieli, nie ma tam miejsca dla Berlusconiego. Tak przynajmniej się wydaje. Czas pokaże, czy za dwa lata Silvio wciąż będzie na siłach i czy będziemy świadkami jego wielkiego powrotu, nie pierwszego nota bene.