Che cosa bolle in pentola… – grudzień 2015

Comiesięczny przegląd włoskich internetów

Święta, święta i po świętach. Wybaczcie ten nieco tendencyjny wstęp, ale piszę dzisiejszą Pentolę dojadając ostatnie pierogi z kapustą i grzybami, a następnie popijając z wolna gorący barszcz... Czas biegnie nieubłaganie, nawet się nie obejrzymy, a na Italianizzato ukaże się kolejna, styczniowa, edycja niniejszej rubryki. Wróćmy jednak jeszcze na chwilę do początku grudnia.

W pierwszym tygodniu miesiąca kulturalną rubrykę internetowego serwisu La Stampa przejął Lorenzo Jovanotti. Piosenkarz przez jeden dzień nadzorował pracę wspomnianego działu oraz odpowiadał na pytania fanów. Dwudziestu szczęśliwców, wybranych spośród internautów, którzy zgłosili swoje pytania, miało okazję spotkać się z Jova w siedzibie gazety na specjalnej konferencji. Jovanotti opowiadał między innymi o swoim najnowszym albumie. Pojawiło się również pytanie od nauczyciela: „Jaką piosenkę polecasz, aby zachęcić dzieci z V klasy podstawówki do refleksji?”. Jak widać, artysta znajduje słuchaczy w różnych grupach społecznych, a mylą się ci, którzy sądzą, że jest to piosenkarz trafiający jedynie do młodzieży.

Miałem nadzieję nie nadużywać w dzisiejszej Pentoli świątecznej tematyki, ale jak się przekonacie, jest to niemożliwe. Piętnaście lat temu, właśnie w okresie Świąt Bożego Narodzenia, zmarł Giacomo Bologna, ojciec założyciel jednej z najbardziej rozpoznawalnych winnic Piemontu. Człowiek, który nadał nowy smak, nowy sens i nowy charakter szczepowi Barbera. Wspomnienia córki wielkiego Bologni opisał Luciano Ferraro na swoim blogu DiVini. Pozostaje mi jedynie odesłać do recenzji La Monelli, którą opublikowałem na Italianizzato jakiś czas temu, oraz zacytować słowa następczyni założyciela winnicy Braida:

Tak narodziła się La Monella – buntownicza i żywa Barbera. Mój ojciec kochał Jazz i twierdził, że w winie znajduje się muzyka. Otwierał butelkę i zbliżał ucho do kieliszka. Myślałam, że jest szalony. Miał rację, każda butelka zawiera w sobie inne dźwięki.

            Z tematyki enologicznej płynnie przechodzimy do tej gastronomicznej. Portal Food 24 opublikował w pierwszych tygodniach grudnia ciekawy artykuł o occie balsamicznym z Modeny. Poszukiwacze dobrych smaków mogli przeczytać o sposobie produkcji, regulacjach prawnych oraz o tym… gdzie można nauczyć się jak degustować ocet balsamiczny i czego potrzeba, aby móc produkować go w domu.

źródło: winefoodfestivalemiliaromagna.com

            Zostańmy jeszcze na chwilę w Emilii-Romanii. Parma, po Bolonii jedno z najważniejszych miast regionu, zostało docenione przez UNESCO i otrzymało tytuł „miasta kreatywności gastronomicznej”. Powiedzmy sobie szczerze, tego typu odznaczenie dla Parmy to tylko formalność. Jakby dla podsumowania tego, co napisałem powyżej, Emilia-Romania została uznana w grudniu przez Lonely Planet za „włoski raj gastronomiczny”.

            Gdybyście natomiast szukali najlepszego Panettone we Włoszech, musicie udać się do Bazylikaty. Wcześniej jednak udajcie się na stronę Gambero Rosso, gdzie została opublikowana lista najlepszych producentów tego świątecznego ciasta. Jeśli chcielibyście zmierzyć się z mistrzami włoskiego cukiernictwa i udowodnić (sobie i im), że jesteście równie dobrzy w tym fachu, skorzystajcie z przepisu na Panettone, który prezentowałem na Italianizzato.

źródło: roma.repubblica.it

            Wybaczcie, że dzisiejszy wpis w dużej mierze opiera się na różnego rodzaju zestawieniach, ale chyba już taki urok ostatniego miesiąca w roku. Ósmego grudnia Bazylika Św. Piotra w Rzymie stała się Arką Noego. Na fasadzie świątyni wyświetlano zdjęcia autorstwa fotografów z całego świata. Obrazy przedstawiały ludzi, zwierzęta i rośliny, a pokaz został zorganizowany w hołdzie papieżowi-ekologowi.

            Wbrew pozorom, Polska i Włochy mają ze sobą sporo wspólnego. Włoskie media doniosły w grudniu o najnowszym projekcie ich rządu, karcie dużej rodziny. Brzmi znajomo, nieprawdaż? Włoska karta przeznaczona będzie dla rodzin z co najmniej trzema dziećmi niepełnoletnimi. Zniżki obejmą między innymi transport publiczny, kulturę, opiekę medyczną i inne usługi.

źródło: i.ytimg.com

            Polska myśl techniczna dotarła na Sycylię. W grudniu realną formę przybrał kontrakt zawarty między władzami wyspy, a polską firmą produkującą pociągi. Cztery tabory Vulcano będą jeździły na tak zwanej trasie Circumetnea (jak łatwo się domyślić okalającej sycylijski wulkan), której historia sięga 1889r., a zatem początków kolei parowej na wyspie.

Skoro już mowa o Etnie. W grudniu wulkan znów dał o sobie znać. Erupcja była widoczna z kilkudziesięciu kilometrów, a pył wulkaniczny dotarł do Kalabrii i innych południowych regionów Włoch. Na szczęście nie odnotowano większych szkód (poza niemałym zamieszaniem w ruchu lotniczym).

źródło: tgcom24.mediaset.it

Na zakończenie wróćmy jeszcze na moment do świątecznych klimatów. Zastanawialiście się kiedyś jak wygląda Boże Narodzenie w rodzinach mafijnych? Mnie również nigdy nie przyszło to do głowy. Gdyby jednak naszły Was takie przemyślenia, możecie sięgnąć po artykuł opublikowany przez portal l’Espresso.

Tym akcentem kończę dzisiejszą Pentolę, a Wam drodzy Czytelnicy, życzę felice anno nuovo!

Che cosa bolle in pentola… – grudzień 2014

Comiesięczny przegląd włoskiego internetu

            Niniejszy wpis inauguruje nową rubrykę na Italianizzato. Che cosa bolle in pentola… w planach i zamiarach ma być comiesięcznym zbiorem ciekawych artykułów znalezionych na włoskich stronach internetowych. Chcę tu zamieszczać przede wszystkim odnośniki do tekstów opowiadających o najnowszych wydarzeniach w Bel Paese, ale nie zabraknie również innych ciekawostek. Rubryka Che cosa bolle in pentola… przeznaczona jest przede wszystkim dla osób znających język włoski, ale chętni nie-włosko-mówiący mogą skorzystać z automatycznych tłumaczy. Podsumowując: znajdziecie tu włoskie to i owo, przy czym będę starał się nie zanudzać Was informacjami z życia politycznego (które, jakby nie było, we Włoszech jest bardzo interesujące)…

            Słowo jeszcze na temat samej nazwy rubryki. Powiedzenie Che cosa bolle in pentola po polsku brzmiałoby mniej więcej (w dosłownym tłumaczeniu) „Co gotuje się w garnku”, co moglibyśmy porównać do polskiego wyrażenia „Co w trawie piszczy”. W książkach, książeczkach i słownikach idiom ten tłumaczy się jako „coś się dzieje, niebawem coś się wydarzy, coś się kroi”. Rzućmy zatem okiem na to, co się działo we Włoszech w grudniu!

            Już na samym początku miesiąca rzymska policja miała pełne ręce roboty. Drugiego grudnia dokonano 37 aresztowań w sprawie „Mondo di mezzo” (pl. półświatek). Dochodzenia policji oraz carabinieri nie pozostawiają złudzeń – w stolicy Italii istnieje autonomiczna organizacja o charakterze kryminalnym. Rzymska mafia nie jest w żaden sposób powiązana ani zależna od innych organizacji mafijnych, ale zakres jej działalności oraz metody działania bez dwóch zdań można porównać do Camorry lub Cosa Nostra. Na ten temat rozpisywały się wszystkie największe włoskie dzienniki, jak np. la Repubblica, il Corriere della Sera.

źródło: http://cdn.hollywoodtake.com/sites/hollywoodtake.com/files/styles/large/public/2014/12/04/daniel-craig-naomie-harris-lea-seydoux-monica-bellucci-james-bond-spectre.jpg?itok=PNcMckuY

            W ostatnim miesiącu producent serii o agencie 007 przedstawił obsadę kolejnej części filmu. Niespodziewanie w rolę Bondgirl wcieli się Monica Bellucci (jak widać na załączonych fotografiach wiek gwiazdy nie ma znaczenia).

            Włoska scena filmowa oraz muzyczna w ostatnim miesiącu musiała pogodzić się z odejściem dwóch wielkich gwiazd. W wieku 78 lat zmarła Virna Lisi, aktorka, której złoty okres przypadał na lata ’50, ale również w późniejszym czasie wielokrotnie była doceniana i nagradzania, nie tylko we Włoszech. Przyczyną śmierci był nowotwór.

źródło: http://98.130.85.241/images/beauty/VirnaLisi.jpg

            Niespodziewanie 7 grudnia na skutek zawału zmarł Giuseppe Mango. Piosenkarz poczuł się źle podczas koncertu w Policoro, został natychmiast przetransportowany do szpitala, ale jak się potem okazało dotarł tam zbyt późno. Smutek jest tym większy, że kilka dni później, również z powodu zawału, zmarł brat Mango.

            Skoro o muzyce mowa, nie mogę nie wspomnieć o najnowszym singlu Jovanotti’ego. 16 grudnia na portalu YouTube Lorenzo Cherubini zamieścił swój najnowszy utwór, który promuje album mający trafić do sprzedaży na początku stycznia. Piosenka zatytułowana „Sabato” ukazuje, w którym kierunku zmierza Jovanotti i zapowiada kolejny interesujący album. Tutaj możecie również obejrzeć jak przebiegały prace nad nowym singlem.

            Nie byłbym sobą, gdyby nie wspomniał o winach. Tutaj znajdziecie wykaz kilku butelek idealnych na święta według Luciano Ferraro. Nic nie szkodzi, że mamy już nowy rok, bo wina proponowane przez autora artykułu sprawdzą się w każdych okolicznościach! Kto nie ma ochoty wydawać 130 euro na il Fidelio di Bellavista, może zainwestować „zaledwie” 40 euro w Ben Ryé od Donnafugata (które opisywał jakiś czas temu EnoEno, a dostępne jest na przykład w Wielkie Wina). W zestawieniu znalazły się też ciekawe i godne polecenia butelki za 8-10 euro.

            Dla osób, które niekoniecznie chcą wydawać majątek na jedną butelkę, tutaj znajduje się zestawienie win wartych uwagi poniżej 10 euro. Niestety (a może stety) po te butelki musicie wybrać się do Włoch, bo żadna z nich nie jest aktualnie dostępna w Polsce (przynajmniej tak wynika z moich poszukiwań, jeśli ktoś ma inne informacje – proszę o nie!).

źródło: http://www.thedrinksbusiness.com/wordpress/wp-content/uploads/2014/12/200-rubles-crimea.jpg

            Ciągle przy temacie win zostając – o spadku ceny rubla słyszało się ostatnio niemało. Wine News podał niedawno zaskakującą i jednocześnie ciekawą informację dotyczącą rosyjskiej waluty – Rosyjski Bank Centralny rozważa wypuszczenie serii banknotów o nominale 200 rubli, na których znalazłyby się Krymskie winnice. Inicjatorami akcji, jak czytamy w artykule, są producenci wina, a cel jest jeden: wzbudzić patriotycznego ducha Rosjan w trudnym dla nich okresie oraz promować winiarskie tereny położone na obszarze Rosji.

            Pod koniec grudnia do sprzedaży trafił kolejny, już piąty, numer kwartalnika „Italia Mi Piace”. Gazeta poświęcona jest zagadnieniom związanym z Włochami. Publikowane artykuły są w całości po włosku, ale obok każdego z nich znajduje się mini-słownik, w którym znajdziecie wszystkie potrzebne słówka. W najnowszym numerze przeczytacie między innymi o Fabrizio De Andrè (jako wstęp możecie potraktować moje kilka słów na temat piosenkarza), Dolomitach, a także o Caràvin (a wywiad z autorami projektu znajdziecie tutaj), i akcentach w języku włoskim. Zachęcam do kupna, zwłaszcza osoby, których znajomość lingua del dolce sì można określić innym słowem niż podstawowa!

            Na sam koniec dwa zestawienia z północy i południa Włoch. Podczas ostatniego weekendu przed świętami Mediolan, stolica Lombardii, okrył się gęstą mgłą – tutaj możecie podziwiać serię zdjęć przedstawiającą włoską stolicę mody w takim stanie. Koniec końców, pół żartem pół serio, lista dziesięciu rzeczy, których nie należy mówić Sycylijczykowi. Felice anno nuovo!

Jovanotti evolutivo

Historia, która trwa

 

źródło: http://www.corriereuniv.it/cms/wp-content/uploads/2013/09/jovanotti.jpg

            Kogo wymienilibyście na pytanie o włoskich piosenkarzy? Bocelli? Laura Pausini? Niektórzy może Ligabue? A Jovanotti? No nie wiem. Bo Jovanotti, chociaż bardzo popularny w Italii, a jego sława dotarła nawet do Stanów Zjednoczonych, to w Polsce wciąż nieodkryty. A szkoda, bo długo by szukać twórców tak barwnych jak on.

            Urodzony w Rzymie w 1966, a więc mający już 48 lat, Lorenzo Cherubini, bo tak nazywa się naprawdę, ma za sobą rzeszę fanów od wielu lat. I znamienny jest tutaj jego pseudonim artystyczny, bo Jovanotti brzmi bardzo podobnie do giovanotti (pl. młodzieńcy). Wszak dużą grupę wśród fanów Lorenzo stanowią młodzi, chociaż nie brak tu i ludzi w wieku średnim, a nawet starszych. Zaczynał karierę od rzeczy, powiedzmy sobie szczerze, raczej kiczowatych. Gdyby trwał w nich do dziś, bardzo prawdopodobne, że nie słuchałby go nikt lub jedynie grupa desperatów. Ale, ale... Jovanotti się rozwijał i rozwija nadal. Definiowany jest jako raper, DJ i piosenkarz-autor tekstów, ponieważ trudno go zaszufladkować. Pierwszy album został wydany w 1988 i nosił nazwę “Jovanotti for president”. Od tego czasu dużo się zmieniło w jego twórczości, jak najbardziej na plus. Co najlepsze, każdy kolejny album to niespodzianka.

źródło: wikipedia.org

            Ostatni album studyjny, pod tytułem “Ora” (pl. teraz) wyszedł w 2011, a w 2013 w sklepach pojawił się album live, zawierający nagrania z trasy koncertowej “Lorenzo negli stadi -  Backup tour 2013”. Obydwa zasługują na uwagę. Pierwszy, gdyż stanowi kolejny już przełom w karierze artysty. “Ora” zapoczątkowała zwrot w stronę techniki i nowości w twórczości Jovanottiego, czego dowodem i kontynuacją były później same koncerty. Gra świateł, strojów, dźwięków – wszystko to tworzyło podczas występów niesamowitą atmosferę. Backup to odgrzewane hity, mógłby ktoś rzec, ale pomyliłby się w tej ocenie. Nie zawsze przecież świętuje się 25 lat kariery, a w takich momentach wypada przypomnieć jak się zaczynało.

Przyznam szczerze, że Jova boskim głosem obdarzony nie jest, ale i bez tego daru sobie świetnie radzi. Przemyślane teksty, charakterystyczny styl, dobrze dobrani współpracownicy oraz nietuzinkowe pomysły na koncerty sprawiły, że uwiódł wielu. A przy tym wszystkim wciąż skromny, pełen życia i normalny, kochający rodzinę człowiek. Już czekam z niecierpliwością na kolejny album od Jovanottiego, gdyż ten w grudniu 2013 zapowiedział, że wycofuje się na rok, by pisać nowe teksty. W Jovanottim, cytując jego samego, można innamorarsi ogni giorno, ogni ora di più (pl. zakochiwać się każdego dnia, każdej godziny coraz bardziej).