Dolcetto d’Alba Trifula 2013 D.O.C. Cascina Luisin

Dolcetto nie takie słodkie… ale dobre!

Przyszła jesień i przyniosła ze sobą długie, chłodne wieczory. Więcej czasu spędzonego w domu, to również więcej czasu spędzonego w kuchni przy gotowaniu i eksperymentowaniu (przynajmniej w moim wypadku). A skoro o kuchni mowa, to musi pojawić się również i wino!

Nadmiar wolnego czasu (tak właściwie to czasu, który przy lepszej pogodzie byłby spędzony na świeżym powietrzu) wykorzystałem nie tylko na gotowanie, ale również na przejrzenie piwnicznych zbiorów i wytypowanie butelek do najszybszej konsumpcji (czytaj takich, które pokryła już dostatecznie gruba warstwa kurzu, aby móc teatralnym gestem zgarnąć go czytając etykietę). No i co ja poradzę, że pogoda nie zachęca do przygotowywania dań lekkich, owocowych, czysto warzywnych. Wiatr, deszcz, chłód (i śnieg) wymagają solidnego przygotowania w postaci kalorycznych potraw. I tu dochodzimy do sedna: takie dania z kolei wymagają solidnego wina. Czerwieni, w miarę ekstraktywnej, rozgrzewającej…

Choć w piwnicy toskańskie wina walają się tu i tam, wolałem coś innego i tak sięgnąłem po Dolcetto d’Alba, kupione już kilka miesięcy temu w Berlinie w sklepie sieci Weinladen razem z Roero Arneis. Wspomnianą butelkę opisywali już wcześniej Marta i Robert z bloga Nasz ŚwiatWin. Im zasmakowała, a jak sprawa wyglądała u mnie?

Wino po nalaniu do kieliszka miało ciemno-purpurową barwę z jaśniejszymi refleksami przy krawędziach. W nosie owocowa bomba z ziemistym podbiciem. Dużo soczystej wiśni. Usta również mocno owocowe (dojrzała wiśnia, porzeczka). Pojawiła się również wspomniana garść ziemi z odrobiną tanin. Kwasowość zauważalna, ładnie spinająca i zamykająca całość, ale bynajmniej nie tłamsząca w żelaznym uścisku. Nie jest to zawodnik wagi ciężkiej, ale swoją klasę ma i pewien ciężar ze sobą niesie.  Wino łatwe w odbiorze, ale nie prostackie (duży plus za to!), które stanowi świetny akompaniament dla wielu codziennych potraw. Piłem do wołowych burgerów i takie połączenie zdecydowanie polecam. Z pewnością równie dobrze zagra z różnego rodzaju makaronami oraz pizzą (kombinacja polecana przez Martę i Roberta). Autorzy NŚW uważają, że wino to dobrze spisuje się solo – z tą opinią się nie zgadzam, mnie po jednym kieliszku znudziło i wręcz błagało o jakąś „zagrychę”. Ładnie otwiera się w kieliszku z biegiem czasu, a na dodatek świetna cena za tę jakość.

Nazwa: Dolcetto d’Alba Trifula 2013 D.O.C.

Producent: Cascina Luisin

Miejsce zakupu: Weinladen Berlin

Cena: 13,50 Euro

Rodzaj wina: czerwone, wytrawne

Ocena: 

Skarby Wenecji Euganejskiej w kieliszku

Dwa klasyki z Veneto

Veneto, a po polsku Wenecja Euganejska, to jeden z najbardziej zróżnicowanych pod względem enologicznym regionów Włoch. Wystarczy rzut oka na winiarską panoramę tego miejsca, aby się o tym przekonać. Znajdziemy tu zarówno anonimowe, raczej płaskie winiawki, jak i wina dobrej jakości, cenione przez znawców tematu i niepotrzebujące reklamy. Veneto to również miejsce, w którym powstaje Prosecco – zaraz po szampanie najbardziej rozpoznawalne wino musujące świata. To właśnie tu produkowane jest jedno z lepszych białych win włoskich – Soave. Nie zapominajmy w końcu o Amarone i jego lżejszym bracie, Valpolicelli (wliczając w to ripasso). Mieszkańcy Wenecji Euganejskiej opanowali również do perfekcji produkcję słodkiego wina Recioto. Jakby na to nie patrzeć – wybór duży, dla każdego coś dobrego.

Kuchnia Wenecji Euganejskiej nie pozostaje jednak z tyłu. Czego nie można powiedzieć o menu mieszkańców tego regionu, to z pewnością tego, że jest ono monotonne. Stoły tutaj uginają się pod owocami morza (wybrzeże Adriatyku), wyśmienitymi owocami i warzywami (żyzne gleby i klimat idealny do prowadzenia różnego rodzaju upraw w części środkowej) oraz daniami na bazie produktów mięsnych (drób i wszelkiego rodzaju ptactwo oraz inne rodzaje mięsa).

Wycieczkę do Wenecji Euganejskiej zafundowałem sobie dzięki dwóm winom od powszechnie znanych i cenionych producentów. Pierwsze z nich to Valpolicella Classico 2013 DOC, produkowana przez Speri – jedną z najstarszych rodzin winiarskich w regionie, aktualnie nad posiadłościami czuwają potomkowie już siódmej generacji. Drugie wino to z kolei kupaż autochtonicznych szczepów z Veneto (Corvina i Molinara) z domieszką Sangiovese, wszystkie wyhodowano w winnicach potomków wielkiego Dantego (Possessioni Rosso del Veronese 2011 IGT Masi).

Na Valpolicellę od Speri składają się trzy szczepy typowe dla Wenecji Euganejskiej: Corvina Veronese, Rondinella oraz Molinara. Zanim wino trafiło do sprzedaży przeszło ośmiodniową fermentację w kontrolowanej temperaturze oraz dojrzewało w kadziach ze stali nierdzewnej przez około 4 miesiące. Wino, które degustowałem pochodzi jeszcze z poprzedniego rocznika, co dało się nieznacznie wyczuć w smaku, ale idźmy po kolei…

W kieliszku znalazło się wino o średnio intensywnej, ciemno czerwonej barwie. Da się wyczuć wiśnie, czereśnie, garść owoców leśnych i zanikającą nutę fiołkową. Ogólne wrażenie dobre, zapach przyjemny i zharmonizowany. W ustach wino dość lekkie, z zauważalnie pikantnym finiszem. Wcześniej wymienionym owocom towarzyszy tu przebijający się czasami aromat liści czarnej porzeczki. Dobry kompan do przystawek i prostych pierwszych dań. Jeśli miałbym się przyczepić, to brakuje tu trochę świeżości i intensywności aromatów owocowych, ale wino i tak pozostawiło dobre wrażenie. Z pewnością warto po nie sięgnąć, a ja do niego wrócę.

            Kupaż od Dantego z kolei ma suknię w kolorze intensywnej czerwieni z ceglastą obwódką, na kieliszku rysują się średniej grubości łzy. W nosie wiśnie, odrobina kory cynamonowej, może niektórzy wyczują niedojrzałe śliwki. W ustach dość dobra koncentracja aromatów owocowych podbita drewnem. Z początku wyczuwalna cienka nuta aloesowa, która z czasem zanika. Taniny okrągłe, na średnim poziomie, kwasowość również „w punkt”. Idealny moment na picie tego wina. Godnie potowarzyszy makaronom nawet z ciężkimi sosami i drugim daniom na bazie mięsa. Można by tu powalczyć o nieco większą intensywność aromatów, ale lepsze jest wrogiem dobrego, więc zostawmy już tę kwestię…

Valpolicella Classico 2013 DOC Speri zostało kupione w sklepie Weinladen Berlin w cenie 8,95 Euro, Possessioni Rosso del Veronese 2011 IGT Masi kupiłem w Centrum Wina w cenie 80zł (bez grosików).